De ware vluchteling

 
 

Wanneer wij leven op basis van democratie, maar onze welvaart wordt bepaald door organisaties onder een dictatuur van eigenbelang. Wanneer menselijkheid eindelijk de zee van egoïsme weet over te steken, maar in de fuik loopt van onverantwoordelijkheid. Wanneer het verrijkte individu de smekende hand krijgt toegeworpen, maar de blik van wanhoop als een blinde ontwijkt. Dan weet je dat we de grens hebben bereikt. De grens van een niet houdbare manier van denken. Een beperkt bewustzijn die snel plaats moet maken voor een tweede verlichting. Zo niet, dan zijn wij zelf de vluchteling. Op de vlucht voor ons ware gevoel en menselijkheid.

Het ego aan het woord
De afgelopen tijd is er al veel geschreven over de vluchtelingencrisis. Social media word gevuld met afgrijselijke foto’s waarvan de reacties soms nog afzienwekkender zijn. In het nieuws werd een video getoond. Een opname die het ware ego van de mens laat zien. 

Deze week verscheen ook de foto van het jongetje. Het jongetje dat is verdronken in de zee van bekrompenheid die onze samenleving heeft gecreëerd. Zouden de mensen in het filmpje het deze kleine held nog steeds kwalijk nemen?

Een nieuwe koers
Het dilemma roept veel emoties op, maar wat leert het ons? Als we in de spiegel van deze crisis kijken wat doet het ons dan beseffen over de manier waarop wij leven, de structuur van onze samenleving, ons bewustzijn?

Wij laten onze koers bepalen door een politiek systeem die voortvloeit uit de scheiding der machten, ooit bedacht door een Franse filosoof in de 18e eeuw. Een tijd met normen & waarden, principes & gedachten waarvan we allang afscheid hebben genomen. In de huidige tijd levert het een versnipperde vertegenwoordiging van onze samenleving op waarin politieke beloftes de kiem in worden gesmoord door concessies en kortetermijnvisie. 

De huidige ‘vluchtelingencrisis’ geeft aan hoe wij op dit moment leven. Het leek zo’n ver-van-ons-bed-probleem, maar inmiddels heeft het letterlijk onze grenzen van comfort overgestoken. En zelfs nu we hiermee geconfronteerd worden vallen we terug in onze oude gewoonte. Want er wordt alles aangedaan om de boot zoveel mogelijk af te houden, zodat deze mensen ons zo weinig mogelijk aantastten. Deze crisis biedt ons de kans om fundamenteel anders te denken in plaats van zelf de vluchteling te worden van onze verantwoordelijkheid. Je ziet deze nieuwe onderstroom van verlichting al ontstaan. De kracht van ons ‘menszijn’ begint naar boven te borrelen. Mensen zijn bereid deze gasten welkom te heten in hun eigen wereld met behulp van grensoverschrijdende beschaafdheid. Dit terwijl het huidige politieke systeem dezelfde gasten juist blijft isoleren van de mensheid. 

De tweede verlichting
Neem verantwoordelijkheid. Heet de gasten van verandering welkom. Denk grensoverschrijdend en de rest zal volgen. Ook de mensen uit het filmpje. Over honderd jaar kijkt er namelijk een generatie terug op de geschiedenis van deze eeuw. Zij zullen zeggen dat in deze periode de mensen anders zijn gaan denken. Er werd afscheid genomen van een oud patroon en een nieuw bewustzijn deed zijn intrede. Wanneer we dit beseffen zal onze verandering haar grootste kracht kennen.